جملات شرطی نوع اول

به اولین شرط  امکان واقعی  یا “Real Possibility” نیز می گویند.

در این حالت ما درباره آینده صحبت می کنیم. ما به یک وضعیت یا موقعیتی خاص در آینده و نتیجه آن فکر می کنیم.

به نظر شما چرا به آن Real Possibility نیز می گویند؟

زیرا در واقعیت امکان آن وجود دارد که وضعیت خاصی که به آن می اندیشیم رخ دهد.

فرض کنید اکنون صبح است. شما در خانه خود نشستید. برای خود برنامه ریزی کرده اید که بعد از ظهر تنیس بازی کنید. ولی هوا ابری است. احتمال می دهید که باران ببارد. شما چه می کنید؟

ساختار کلی جملات شرطی نوع اول به شکل زیر است :

زمان آینده + , + حال ساده + if
نتیجه شرط اگر
WILL + base verb present simple
.I will stay at home it rains If

 

توجه داشته باشید که ما داریم در مورد آینده فکر می کنیم و هنوز بارانی نباریده است. ولی هوا ابریست و فکر می کنند که امکان دارد باران ببارد.  برای نتیجه وضعیت ما از will و فعل در حالت پایه استفاده می کنیم.

به مثال های بیشتری توجه کنید:

نتیجه شرط اگر
WILL + base verb present simple
.I will tell her I see Mary if
.he will invite her Tara is free tomorrow if
.their teacher will be sad they do not pass their exam if
?will you stay at home it rains tomorrow if
 ?what will you do it rains tomorrow if

مثال های جدول فوق را به گونه ای دیگر نیز می توان بیان کرد:

شرط اگر نتیجه
present simple WILL +base verb
I see her. if I will tell Mary
she is free tomorrow. if He will invite Tara
they do not pass their exam. if Their teacher will be sad
it rains tomorrow? if Will you stay at home
it rains tomorrow? if What will you do

 

نکته: گاهی اوقات به جای will از کلماتی چون can ، shall و یا may نیز استفاده می کنیم:

If you are good today, you can watch TV tonight.

first-conditional

مطالب مرتبط فصل دوم آموزش گرامر